"Sur la Terre bariolée chemine un homme, ni riche ni pauvre, ni croyant ni infidèle, il ne courtise aucune vérité, il ne vénère aucune loi..."
- Omar Khayyam (v.1047-v.1122)
"Op de kleurrijke aarde wandelt een man, noch rijk noch arm, noch gelovig noch ongelovig, hij maakt geen enkele waarheid het hof, hij vereert geen enkele wet..."
- Omar Khayyam (c.1047-c.1122)
"On the colorful Earth walks a man, neither rich nor poor, neither believer nor infidel, he courts no truth, he worships no law..."
- Omar Khayyam (c.1047-c.1122)
"Le peintre n'est jamais innocent, pas plus que son œuvre. Il y a une forte préméditation dans l'intérêt de Michel Marinus pour le vieux poète persan, qui craignait la mort (et le ciel) au point de chercher dans la vie immédiate toutes les jouissances, ainsi qu'on peut le lire dans ses quatrains sensuels et épicuriens après la lettre.
Michel Marinus suit probablement le même propos en faisant reposer nombre de ses peintures sur le Cantique des Cantiques. Qu'en est-il de la vie, de la matière, des choses, et de nous-mêmes? Homme de sciences par formation, comme le mathématicien moyenâgeux de Nichâpur, Michel Marinus est de surcroît philosophe et grand poète, et personne n'a jamais dit que sciences et lettres s'excluaient. Elles se pondèrent mutuellement.
C'est ainsi que géomètre de la peinture dans un premier temps, Michel Marinus opte à présent, avec un bonheur que je crois incontestable, pour des compositions collées et emmêlées, où la part du rêve est laissée au libre choix de l'œil spectateur. Autrefois, le peintre vous disait où aller, comment y aller et peut-être même "pourquoi" vous rendre aux destinations qu'il préconisait, pour la plupart insulaires et combien solaires. Aujourd'hui, chargé d'une mélancolie qui enrichit son œuvre, il vous suggère seulement ses regrets, ses amertumes, ses rêves, ses ambitions.
Mariant le mot et la phrase parcellaires à ses tableaux, il met la scène semi-écrite en abyme pictural. Résulte de cet alliage en profondeur une répétition spectaculaire qui n'est nullement redondante mais qui ouvre un champ imaginaire fécond. La ligne pure, les structures d'arpenteur d'hier se fondent ici dans un flou onirique qui met singulièrement en exergue la puissance alphabétique, l'art de nommer les états d'âme.
Et pour nous rappeler que l'œuvre peinte est un message destiné, Michel Marinus colle sur la plupart de ses tableaux récents un timbre, on ne peut plus symbolique, d'une société hélas en rupture de communication. Ajoutons à cela que ses personnages, vus en gros plan, sont le plus souvent biffés, griffés par des traits de peinture toutefois harmonieux. Comme si quelque chose dans la société moderne réfutait l'individu.
Il y a, bien sûr, chez Michel Marinus, un autre message au-delà du message. Une deuxième lecture, et c'est probablement celle-là que désire le plus l'artiste, la vôtre, celle qui surpassera, étonnera la sienne. Car l'artiste exprime pour que nous exprimions, bien plus qu'il ne cherche le dialogue. Citant Omar Khayyam ou le Cantique des Cantiques, Michel Marinus propose un discours ancestral, quasi musical et allégorique, auquel il s'agit que nous ajoutions le nôtre, ponctuel, inscrit dans le temps, marqué par notre histoire. Le lien intemporel est alors établi, où l'homme exulte.
Peintre du temps et du délicat, peintre du rêve que fait le cœur quand il est au bord du voyage ou de l'amour, peintre du mot et des nostalgies, tel me paraît Michel Marinus, persévérant et talentueux, proche des choses les meilleures et les plus simples, épicurien sans nul doute à la manière d'Omar Khayyam dont il se réclame, et surtout respectueux de son public auquel il s'adresse avec la ferme intention de lui dire que la beauté existe, non moins que l'amour de celle-ci."
— Jean Lhassa
"De schilder is nooit onschuldig, en zijn werk evenmin. Er schuilt een sterke voorbedachte rade in de belangstelling van Michel Marinus voor de oude Perzische dichter, die de dood (en de hemel) zodanig vreesde dat hij in het onmiddellijke leven alle geneugten zocht, zoals men kan lezen in zijn sensuele en epicuristische kwatrijnen avant la lettre.
Michel Marinus volgt waarschijnlijk hetzelfde doel door veel van zijn schilderijen te baseren op het Hooglied. Hoe zit het met het leven, de materie, de dingen en met onszelf? Gevormd als wetenschapper, net als de middeleeuwse wiskundige uit Nishapur, is Michel Marinus bovendien een filosoof en groot dichter, en niemand heeft ooit gezegd dat wetenschap en literatuur elkaar uitsluiten. Ze houden elkaar in evenwicht.
Zo kiest Michel Marinus, aanvankelijk een landmeter van de schilderkunst, nu met een naar mijn mening onbetwistbaar succes voor gelijmde en verstrengelde composities, waar het droomgedeelte wordt overgelaten aan de vrije keuze van het oog van de toeschouwer. Vroeger vertelde de schilder je waar je heen moest, hoe je er moest komen en misschien zelfs "waarom" je naar de door hem aanbevolen bestemmingen moest gaan, die meestal eilandachtig en o zo zonnig waren. Vandaag, beladen met een melancholie die zijn werk verrijkt, suggereert hij alleen zijn spijt, zijn verbittering, zijn dromen, zijn ambities.
Door het fragmentarische woord en de zin aan zijn schilderijen te paren, plaatst hij de half-geschreven scène in een picturale afgrond. Uit deze diepgaande legering resulteert een spectaculaire herhaling die geenszins overbodig is, maar een vruchtbaar denkbeeldig veld opent. De zuivere lijn, de landmetersstructuren van weleer smelten hier samen in een droomachtige waas die de alfabetische kracht, de kunst van het benoemen van gemoedstoestanden, bijzonder in de verf zet.
En om ons eraan te herinneren dat het geschilderde werk een bestemde boodschap is, plakt Michel Marinus op de meeste van zijn recente schilderijen een postzegel, uiterst symbolisch, van een samenleving die helaas een communicatiebreuk kent. Laten we hieraan toevoegen dat zijn personages, gezien in close-up, meestal zijn doorstreept, bekrast door verflijnen die niettemin harmonieus zijn. Alsof iets in de moderne samenleving het individu verwerpt.
Er is natuurlijk bij Michel Marinus een andere boodschap voorbij de boodschap. Een tweede lezing, en dat is waarschijnlijk wat de kunstenaar het liefst wil: de uwe, degene die de zijne zal overtreffen en verbazen. Want de kunstenaar drukt zich uit opdat wij ons zouden uitdrukken, veel meer dan dat hij de dialoog zoekt. Citerend uit Omar Khayyam of het Hooglied, stelt Michel Marinus een voorouderlijk discours voor, bijna muzikaal en allegorisch, waaraan wij het onze moeten toevoegen, punctueel, ingeschreven in de tijd, getekend door onze geschiedenis. De tijdloze band komt dan tot stand, waarin de mens juicht.
Schilder van tijd en fijngevoeligheid, schilder van de droom die het hart droomt wanneer het op de rand van een reis of van liefde staat, schilder van het woord en van nostalgieën, zo lijkt Michel Marinus mij, volhardend en getalenteerd, dicht bij de beste en eenvoudigste dingen, epicuristisch zonder enige twijfel op de manier van Omar Khayyam op wie hij zich beroept, en vooral respectvol tegenover zijn publiek tot wie hij zich richt met de vaste intentie te zeggen dat schoonheid bestaat, niet minder dan de liefde ervoor."
— Jean Lhassa
"The painter is never innocent, no more than his work. There is a strong premeditation in Michel Marinus's interest in the old Persian poet, who feared death (and heaven) to the point of seeking all pleasures in immediate life, as can be read in his sensual and epicurean quatrains before the letter.
Michel Marinus probably follows the same intention by basing many of his paintings on the Song of Songs. What about life, matter, things, and ourselves? A scientist by training, like the medieval mathematician of Nishapur, Michel Marinus is moreover a philosopher and great poet, and no one has ever said that science and letters were mutually exclusive. They balance each other.
This is how, initially a geometrician of painting, Michel Marinus now opts, with a success that I believe is indisputable, for glued and tangled compositions, where the dream part is left to the free choice of the spectator's eye. Formerly, the painter told you where to go, how to get there, and perhaps even "why" to go to the destinations he recommended, mostly insular and so sunny. Today, laden with a melancholy that enriches his work, he only suggests to you his regrets, his bitterness, his dreams, his ambitions.
Marrying the fragmentary word and phrase to his paintings, he puts the semi-written scene into a pictorial abyss. This deep alloy results in a spectacular repetition which is in no way redundant but which opens up a fertile imaginary field. The pure line, the surveyor's structures of yesterday merge here in a dreamlike blur that singularly highlights the alphabetical power, the art of naming states of mind.
And to remind us that the painted work is a destined message, Michel Marinus sticks on most of his recent paintings a stamp, highly symbolic, of a society unfortunately experiencing a communication breakdown. Let us add to this that his characters, seen in close-up, are most often crossed out, scratched by paint strokes that are nonetheless harmonious. As if something in modern society refuted the individual.
There is, of course, in Michel Marinus, another message beyond the message. A second reading, and this is probably the one the artist most desires, yours, the one that will surpass, astonish his own. Because the artist expresses so that we may express, much more than he seeks dialogue. Quoting Omar Khayyam or the Song of Songs, Michel Marinus proposes an ancestral discourse, almost musical and allegorical, to which we must add our own, punctual, inscribed in time, marked by our history. The timeless link is then established, where man exults.
Painter of time and delicacy, painter of the dream the heart has when it is on the verge of travel or love, painter of the word and nostalgias, such seems to me Michel Marinus, persevering and talented, close to the best and simplest things, epicurean without a doubt in the manner of Omar Khayyam whom he claims, and above all respectful of his public to whom he addresses himself with the firm intention of telling them that beauty exists, no less than the love of it."
— Jean Lhassa
"(...) Bien qu'il soit autodidacte, c'est incontestablement la peinture qui constitue sa voie royale. La couleur, en effet, transcende sans pour autant dominer absolument comme il arrive chez ceux qui pour elle délaissent la construction. Ses toiles sont toutes fortement architecturées. Mais une palette solaire les fait éclater non pas à la manière d'un coup de clairon comme il arrive chez les Flamands ou les fauves slaves, mais dans une délicatesse de nuances toute latine, celle d'un Matisse ou d'un Martial Raysse."
— Jacques Collard, "50 artistes de Belgique", tome II, 1986
"(...) Hoewel hij autodidact is, is schilderen onmiskenbaar zijn koninklijke weg. Kleur overstijgt inderdaad, zonder absoluut te domineren, zoals gebeurt bij degenen die voor kleur de constructie verwaarlozen. Zijn doeken zijn allemaal sterk opgebouwd. Maar een zonnig palet doet ze uiteenspatten, niet als een klaroenstoot zoals bij de Vlamingen of de Slavische fauvisten, maar met een volstrekt Latijnse delicatesse van nuances, die van een Matisse of een Martial Raysse."
— Jacques Collard, "50 kunstenaars van België", deel II, 1986
"(...) Although he is self-taught, painting is unquestionably his royal road. Color, indeed, transcends without absolutely dominating as happens with those who forsake construction for it. His canvases are all strongly structured. But a solar palette makes them burst out, not like a bugle call as happens with the Flemings or the Slavic Fauves, but in a wholly Latin delicacy of nuances, that of a Matisse or a Martial Raysse."
— Jacques Collard, "50 artists of Belgium", volume II, 1986
